Бас бостандығынан айырылған сотталғандар аналарына хат жазды

Павлодардың АП-162/2 орташа қауіпсіздік мекемесінде «Анаға хат» атты әдеби байқау өткізілді. 11 сотталған өздерінің эмоцияларын, сезімдері мен аналарына деген сүйіспеншілігін қағазға түсірді.
- Бұл жұмыс ең алдымен арнайы контингент арасында отбасылық құндылықтарды насихаттауға және әлеуметтік байланыстарды қолдауға бағытталды. Қажет болса, олар аналарына хат жібере алатын мүмкіндікке ие болды. Кейбір қатысушылар көз жастарын ұстай алмады... Хат жазбас бұрын, сотталғандар анасымен байланысты ең есте қаларлық сәттерімен бөлісті. - дейді мекеме психологы Гүлмира Егізбаева.
Сотталған Алексей тонау үшін жазасын өтеп жатыр.
Бостандықта оны тек анасы күтуде. Бала кезінен ол Алешаны шомылдырып, ол оны атайтындай, молшылықта, махаббат пен қамқорлықта бақты. Ол жақсы білім алды, жұмыс істеді, үйленгісі келді. Анам оған пәтер сатып алып, немерелерімен ойнағысы келетінін үнемі еске салады. Алеша үйленуге асықпады, бос уақытын сол кезде «достарымен» өткізді. Содан кейін оған есірткіні қолдануға ұсынылды. Ол инеге тәуелді болды.
- Басында бұл жеңіл дәрілер болатын, бірақ әр кезде дозасы арта бастады. Қазір мен қаншалықты ақымақ екенімді түсінемін және оларға менің ақшам керек екенін түсінбедім. Осылайша үш жыл өтті. Мені жиі сабаққа қатыспағаны үшін жұмыстан босатты, қарызды төлеу үшін пәтерді саттым. Анам ... анам мені тәуелділіктен емдеуді бастауға көндірді. Бірде мен ызылдап, үйінің пәтерінің жанындағы алаңда ұйықтап қалдым. Көршілері көрмеу үшін анам мені үйге апарды. Құдай ау ... мені сүйреп апарды, дені сау адам 80 келі ... және ол менің бойшаң, және өте ауырлығыма қарамастан - дейді Алексей.
Қазір Алексей мекемеде нашақорлықты емдеу курсынан өтуде. Анасы ұлына бару үшін созылмалы кездесулердің ашылуын күтуде.
- Менің өмірімдегі ең есте қаларлық сәт-үкімнің жариялануы. Дәлірек айтқанда, анамның судьяға қалай қарағанын және тыңдағаны есімде. Ол көз жасын тыйып, жыламады. Мен оның көзіне ғана қарадым. Мен олардың Мен үшін, осындай ұлы үшін қайғы, реніш, азапты көргеніне қаттын қынжылдым. Судья шешімді оқып жатқанда, ол қозғалмадыда тіпті кірпігін қақпады. Мен оған ғана қарадым, бірақ Анам маған қарамады, сот жағына қарады. Мүмкін, менің жылаудан қорқатынымба. Мен 10 жаста болғанда біз Түркияға демалуға бардық. Мен өзіммен бірге копилкамды ала бардым. Онда менде біраз ақша жиналыпты. Түркияда мен анама күлгін шарф сатып алып бердім. Анам оны әрдайым киетін. Ал үкімнің жариялануында дәл сол шарфты таққан екен. Қазір менің көптеген мақсаттарым бар, ең алдымен анамның зейнет жасын бақытты ету. Бүгін мен оған хат жазып, кешірім сұрадым. Менде бәрі жақсы деп жаздым және Менің оны өте қатты сағынғанымды және өзімді Анамның алдында кінәлі сезінетінімді білдірдім.- дейді сотталған.
Анаға жазылған 11 хаттың 7-і жіберілді. Қалғандарын олар әлі де өздерінде қалдыруды шешті. 8 наурызға дейін барлық хаттар тиісті мекен-жайларына жеткізілуі керек.