Сібір жарасының алдын алу.

Сібір жарасы-зооантропонозды ерекше қауіпті инфекция, адамдар мен жануарларға ортақ, белгілі бір жағдайларда спора түзуге қабілетті патогенді берудің байланыс механизмі бар.

Сібір жарасы бацилласының споралары жоғары температураға, кептіруге, дезинфекциялаушы заттарға төзімді, сондықтан олар көптеген жылдар бойы топырақта өміршең болып қала береді.

Негізгі көздер-ауру үй жануарлары-ірі қара және ұсақ мал, шошқа, жылқы, түйе. Жануарлар жайылымдарда сібір жарасы спораларымен ластанған жемді жеу немесе споралы топырақ бөлшектерін жұту арқылы жұқтырады.

Адамдардың күйдіргі инфекциясының көпшілігі ауру жануарлардың өлекселерін сою және кесу кезінде, сондай-ақ ауру жануарлардан алынған ет пен шикізатпен жанасу кезінде зақымдалған тері арқылы қоздырғышты енгізу нәтижесінде пайда болады.

Адамдарда аурудың алғашқы белгілері жұқтырған сәттен бастап 2-8 күннен кейін байқалады. Ауру әртүрлі клиникалық формалармен жүреді-тері, асқазан-ішек және өкпе.

Адамда сібір жарасының тері түрі жиі кездеседі және карбункул түрінде жүреді. Көбінесе карбункулдар дененің ашық жерлерінде орналасады: бет, мойын, қол. Аурудың қалыпты ағымында науқастар бас ауруы, әлсіздік, температураның жоғарылауына шағымданады.

Сібір жарасының өкпе түрі өте қиын. Қатты қалтырау, ентігу, терінің көгеруі, қақырықты қанмен шығаратын жөтел.

Сібір жарасының асқазан-ішек ауруы байқалмай дамиды, құсудың пайда болуы, қан аралас диарея кеш белгілер болып табылады.

Әрбір жануар иесі сібір жарасын жұқтыру қаупін ескере отырып, жеке алдын алу шараларын сақтауға міндетті, сондай-ақ ауыл шаруашылығы жануарларын сібір жарасына қарсы вакцинациялау үшін ұсынуы, жаңадан сатып алынған жануарлар туралы ветеринарлық маманға хабарлауы қажет. Ветеринариялық тексерусіз союды, етті кесуді, жануардың жүнін, терісін өңдеуді жүргізуге болмайды.

Ауру, мәжбүрлі сою немесе жануарлардың өлімі жағдайында өзіңнің және жақындарыңның сібір жарасын жұқтырудан қауіпсіздігін қамтамасыз ету үшін дереу ветеринарлық маманға жүгіну керек.