Ғасырлар бойы жұқпалы аурулардың эпидемиялары адамзаттың өміріне елеулі ықпал етіп, ауқымды демографиялық және әлеуметтік күйзелістерге себеп болды.
Оба — аса қауіпті инфекциялар тобына жататын, табиғи-ошақты жедел инфекциялық ауру.
Тарихта обаның үш ірі пандемиясы белгілі. Бірінші пандемия — Юстиниан обасы (541–750 жылдар). Екінші пандемия — Қара өлім (1346–1353 жылдар). Үшінші пандемия — Қытай обасы (1855–1959 жылдар).
Бұрын бұл ауру өлім-жітімнің аса жоғары деңгейімен және жоғары жұқпалылығымен сипатталды. Тарихи деректерге сәйкес, оба 300 миллионнан астам адамның өмірін қиған.
Қазақстандағы мамандандырылған обаға қарсы қызметтің тарихы елдің батыс өңірлерінен бастау алады. Бұл аймақтарда обаның табиғи ошақтары орналасқан болатын. Орал обаға қарсы зертханасы алғашқы мамандандырылған эпидемияға қарсы және ғылыми-практикалық мекеме болды.
Обаға қарсы жүйенің дамуы обаның табиғи ошақтары анықталған және тұрақты эпидемиологиялық әрі эпизоотологиялық қадағалауды жүргізу қажеттілігі туындаған өңірлерде жалғасты. 1939 жылы Атырау обаға қарсы станциясы құрылды. Кейіннен Арал маңы, Талдықорған, Шымкент, Маңғыстау, Ақтөбе, Қызылорда және Жамбыл обаға қарсы станциялары құрылды.
Қазақстанның обаға қарсы қызметі жұмыс істеген жылдар ішінде тұрақты құрылым және эпидемиологиялық әрі эпизоотологиялық қадағалауға бағытталған іс-шаралардың сенімді жүйесі қалыптасты.