Шөлде жайқалған бақ: 75 жастағы Гүлшария апаның еңбегі

Мойынқұмның аптап ыстығы мен шөлейт табиғаты бау-бақша өсіруге айтарлықтай қиындық келтіретіні белгілі. Алайда табиғаттың қатал жағдайына қарамастан, маңдай тері мен табанды еңбектің арқасында өз ауласын жасыл желекке айналдырып отырған жандар бар. Солардың бірі – 75 жастағы Гүлшария апа.

Гүлшария апаның шаңырағына кірген сәттен-ақ оның ұзақ жылғы еңбегінің нәтижесін аңғаруға болады. Ауласы түрлі жеміс ағаштары мен көкөністерге толы. Мұнда шабдалы, алма, шие және басқа да жеміс-жидек түрлерімен қатар, түрлі көкөністер де өсіріледі. Шөлейтті өңірде осындай жайқалған бақтың болуы – тынымсыз еңбектің, ұқыпты күтімнің және табиғатты сүюдің жарқын көрінісі.

Әрине, мұндай бақты бір күнде қалыптастыру мүмкін емес. Әрбір отырғызылған көшеттің тамыр жаюы, ағаштың бой көтеріп, жеміс беруі үшін тұрақты күтім мен мол тәжірибе қажет. Әсіресе су тапшылығы мен ыстық ауа райы жағдайында өсімдіктерге ерекше күтім жасау бағбаннан үлкен жауапкершілікті талап етеді.

Гүлшария апаның бағбаншылыққа деген қызығушылығының тарихы да отбасылық еңбекпен тығыз байланысты. Оның айтуынша, бұл іске деген сүйіспеншіліктің негізін өмірлік серігі қалаған. Жолдасы осы саланың маманы болғандықтан, отбасы бақ өсіруге ерекше мән берген.

Олар бұл шаңыраққа алғаш қоныстанған кезде аула толықтай қоршалмаған, бау-бақша егуге қажетті жағдай да болмаған. Дегенмен отбасы қиындыққа мойымай, барлығын нөлден бастап қолға алған. Уақыт өте келе аула ретке келтіріліп, алғашқы көшеттер отырғызылған.

Алғашқыда қарапайым ғана басталған жұмыс жылдар өте келе үлкен еңбекке айналды. Жолдасы бастаған істі Гүлшария апа жалғастырып, бау-бақшаны күтіп-баптауды өмірінің бір бөлшегіне айналдырған. Жыл сайын жаңа көшеттер отырғызып, бар ағаштардың күтімін жасап, олардың жайқалып өсуіне жағдай жасап келеді.

Бүгінде ауладағы әрбір жеміс ағашының өзіндік тарихы бар. Бірі – отбасының алғашқы жылдарындағы еңбекті еске салса, енді бірі – жылдар бойы жасалған күтімнің нәтижесі. Жайқалған ағаштар мен піскен жемістер осы шаңырақтағы табандылық пен еңбектің нақты нәтижесін көрсетіп тұр.

Гүлшария апа үшін бағбаншылық – жай ғана аулаға ағаш отырғызу емес. Бұл – табиғатпен тіл табысу, әрбір өсімдікке уақыт бөліп, оның жемісін көруге деген үлкен ниет. Сондықтан ол өз тәжірибесін кейінгі ұрпаққа үлгі боларлық еңбек деп бағалайды.

Мойынқұм секілді табиғаты шөлейт өңірде осындай бақтың жайқалып тұруы – адам еңбегінің табиғаттың талай қиындығын жеңе алатынын көрсетеді. Бір қарағанда қарапайым көрінетін аула артында ондаған жылдық еңбек, төзім мен ұқыптылық жатыр.

75 жасқа келген Гүлшария апа бүгінде де өз бақшасын күтіп, әр ағашына ерекше ықыласпен қарайды. Оның жасыл желекке толы ауласы – еңбектің берекеге, төзімнің нәтижеге айналатынын көрсететін жарқын мысал.

Мойынқұмның шөлейт даласында жайқалған бұл бақ – табиғатқа деген сүйіспеншілік пен адам еңбегінің үндескен ерекше көрінісі.